Ahmet Kaya Sözleri

Yüzlerce soğuk namlu üzerime çevrildi yüzlerce demir tetik aynı anda gerildi.

Sakin göllerin kuğusuyduk olmasaydı sonumuz böyle.

Depremler oluyor beynimde.

Dün gece gördüm düşümde seni özledim anne. Gözlerinden akan bendim. Düştüm göğsüne söyle canın yandığımı anne.

Dostum dostum güzel dostum. Bu ne beter çizgidir bu. Bu ne çıldırtan denge. Yaprak döker bir yanımız bir yanımız bahar bahçe.

Yanımdasın susuyorsun. Susuyor konuşmuyorsun. Bakıyor görmüyorsun. Dokunsan donacağım. İçimde intihar korkusu var. Bir gülsen ağlayacağım bir gülsen kendimi bulacağım.

Dostlukmuş. Ölüme yürümekmiş. Üstüne titremekmiş. Vefaymış! Aşk dediğin zavallı bir kapıyı duvara çarpıp çıkıncaya kadarmış!

Kokunu verirken vazomda güller yıkar mı sandın beni bu yalancı ayrılık.

Ağladım gözyaşlarım düştü ateşe yine de bu yangını söndüremedim.

Yalnızlığım benim pasaklı kontesim ne kadar rezil olursak o kadar iyi.

Bana böylesi garip duygular bilmem neye gelir nereye gider döndüm işte acı yüreğimden beynime sızar bu günde ölmedim anne.

Dedim ya hiç yoktan susturuldu şarkımız.

Ben giderim geri gelmem benden sonra kalan kalır.

Firarilerin uzmanı olmuşum bütün telsizlerde adım okunur.

Bu dağlara bu yollara toz eyledi aşk beni. Ben yanarım aşk için ben yanarım gül için.

Kısa çöp uzun çöpten hakkını alır elbette.

Söyle yağmur söyle. Değmeden yüreğime. Söyle gökyüzüne. O nerde.

Sırtını duvara yaslar sırtını ağaca yaslar susarsın. Sen artık hiçbir sözü hiçbir sözü kaldıramazsın.

Kendine iyi bak. Beni düşünme. Su akar yatağını bulur.

Arka cebimde iki metrelik kefenim duruyor. Her an hazır ve nazır. Ölürsem hayatımda istediğim bir tek şey var. Asla bu ülkeyi sevmiyor demesinler asla yani. Ben Edirne’den Ardahan’a kadar bu ülkeyi çok sevdim.

Bazen bir uçurum kalır bazen de martıların ardından. Velvele koparan bir leş kalır bir intihar gibi puşt olunca sevdalar.

Acılardan arta kalan işte bu bakışlarmış. Buğu diye gözlerimde gün batımı bulutlarmış.

Hesabım kalsın mahşere elimi yıkar giderim.

Siz benim neden sustuğumu nerden bileceksiniz.

İhanetin zincirini tutan utansın. Dönüp arkasına bakan utansın. Dost diye bağrıma bastığım insanlar arkamı dönünce vuran utansın.

Kırmızı rujlu sokakların aşağılık pazarlıkların adı anılmayacak benle. Bir çiçeğim halk ormanında fışkırdım başkaldırıyorum.

Bizi zaman yenecek ve anılar kalacak.

Giden bu yolculardan en çok ben şanssızım. Ne kadar çok yaşadıysam o kadar çok yalnızım.

Ben hep uçurum kıyılarında dolaşmayı hep rüzgâra karşı koşmayı uğultulu bir hayatın sesini ve öfkesini ciğerlerimde hissetmeyi aşkı devrimleri başkaldırmayı muhalif olmayı cesareti sevdim. Ve böyle yaşadım.

Sensiz geçmiyor bu günler biliyor musun? Yüreğine beni beni soruyor musun? Öyle yalnız yalnız kaldım biliyor musun türküler söyledim sana duyuyor musun?

Bir ben kaldım bir ben kaldım tenhasında gecenin avutulmamış ben.

Bozar mı sandın acılar?

Ben klasik bir kadere teslim olmak istemiyorum ve öldükten sonra değil şimdi anlaşılmak istiyorum.

Firarilerin uzmanı olmuşum bütün istasyonlarda afişim durur beni bir çocuk bile vurur.

Saçlarına yıldız düşmüş koparma anne ağlama.

Bu hasretlik kalır gitmez teninde! Eksilmez acılar ezik yüreğimde.

Hey gönül gene bu gece kederim geceden yüce. Gel susalım beraberce böyleymiş kara yazımız.

Artık sigarayı günde üç pakete çıkardım. Olsun gözüm olsun. Ne olacaksa olsun!

Suçu saz çalmakmış öğrendiğim kadar.

Varsın böyle geçsin yabancı günler varsın canımı yaksın yine yalnızlık. Seninle doluyken baktığım dünler yıkar mı sandın beni bu yalancı ayrılık.

Beni bilimle anla iki gözüm felsefeyle anla ve tarihle yargıla.

Dibine vurmuş gecelerden geldim. Yalanım yok. Bir cebimde küfür bir cebimde çocuklara şekerle yaşadım. Hepimizin gurbetindeyim şimdi.

Birazdan kudurur deniz.

Söyle sen neredesin ben nerde.

Şimdi saat yokluğunun belası sensiz gelen sabaha günaydın.

Şimdi bütün iyi niyetlerimi bir bir yargılayıp asıyorum.

Dışarıda kar yağıyor benim içime yağmur.

Giderim buralardan giderim bir akşamüstü. Umurunda olmaz umurunda olmaz umurunda olmaz bilirim.

Sensiz isyan ettim her an dünyam kahır dünyam zindan yine başım duman duman olmadan gel.

Acımasız olma şimdi bu kadar dün gibi çekip gitme.

Haykırsam duyamazsın. Çağırsam gelemezsin. Yürekten sevemezsin sen.

Sonbahar damlardı damlarımıza biz seninle sararırdık. Aydınlansın diye şu kirli yüzler biz durmadan savaşırdık.

Söyle ay doğmadan düşmesin yaş gözüme.

Sanki gökten kar yerine kan yağıyor kar altında üşümüş bir çocuk ağlıyor. Yaşlı gözleriyle bana bakıyor akan gözyaşını içesim gelir.

Gözüm yaşarıyor yüreğim yanıyor olmasaydı sonumuz böyle.

Ölümü özledim anne yaşamak isterken delice.

Bırak ay gitsin sen kal bu gece.

Bir kenar mahalleliyim mecburen uzaktan severim…

Parmak uçlarına değen sıcaklık incinen bir hayatın yarasıdır.

Bir menekşe kokusunda seni aramak var ya bu hep böyle böyle gider mi?

Bir türkü mor dağların emanetidir. Firari mahpuslara bir avuç su. Bir türkü dilimi içerdekine.

Ceketimi yağmurlara astığımdan beri tehlikeli şiirler yazar dünyaya sataşırım.

Sana boncuktan kuş yaptım konacak pencerene.

Şimdi gözlerime ağlamayı öğrettin ki bu yaşlar utangaç boynunun kolyesi olsun.

İki damla gözyaşımla satıldım pazarlarda kırdılar yüreğimi kırdılar azarlarla sürgünlere yolladılar sabah dörtte yağmurlarla. Ben yandım siz yanmayın ALLAH aşkına.