Cahit Zarifoğlu Sözleri

Farz et körsün olabilir. El ele tut. Taş al ve at. Kâfiri bulur.

Biz kendimizi hep doğru yoldan ayrılmamış kabul eder ve dünyanın bir imtihan hane olduğunu hep başkaları için düşünürüz.

Dedi ki sen şairsin elindeki bu taş ne? Dedim ki şair aşka boyun eğer zulme değil!

Bir duruşu olmalı insanın. Bir bakışı, bir anlayışı, bir aşkı, bir davası olmalı.

Şöyle irice bir kelime bul ok atsın yüreğime.

Kapı aralığından baktığımda görebildiğim en güzel şeydir yaşamak.

Az ağlıyoruz, dünya bu yüzden çok kirli.

Hayır kalbim yorulmadım hayır hayır yıkıl daha.

Başıma düşmüş sevda ağı. Bir başıma tenhalarda kahroldum.

Bir gün elbette sofraya birlikte çökeriz. Sen dağ gibi kurul ben zerre bir yer tutayım.

Oturup konuşsak geçerdi belki her şey, başını alıp gitmek sevdaya dahil değil.

Ve insan en çok göğe vurgun. Sonra zifiriliğe, şiire ve hep Allah’a.

Çıktığım her yerin kapısını sert kapatmamla tanınırken, senin kapın çarpmasın diye arasına elimi koydum.

Zira, gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çabuk kirlenir.

Ve önemli olan ‘an’dır. Onu ibadet sabır anlayış tevazu ve merhamet ile anlamlı hale getirmek mutluluğun ta kendisidir.

Aklımdan çıkmıyorsun dedim. Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya.

Bu dünya soğuk… Rüzgâr genelde ters yöne eser. Limon ağaçları kurur. Bahaneler hep hazır. Güzel günler çabuk geçer. İçimiz hep bir hoşça kal ülkesi.

Ehli takva olun ehli secde olun. Farzları alenen yerine getirin. Nafileleri kendi nefsinizden bile gizleyin.

İçim, ey içim. Bu yolculuk nereye? Yine bir şehrin ölümünü başlatır gibisin.

Seni sevmek merhamettir Kudüs. Seni sevmek Peygamber duası gibi.

Yıkılmak binaya mahsus bir şey değil ki, Züleyha. Bir insanın, bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben.

Bir ölüm vefalı bir de sonbahar.

Yaşamak bir perde gibi kalkıyor aramızdan. Zamansız mekânsız bir tünel başındayız şimdi.

Bize sözlerimizden çok yüreğimizden anlayan gerek.

Bana hissettirdiklerini seviyorum, sanki her şey mümkünmüş gibi, sanki yaşamaya değermiş gibi.

Bir tabut düşün, içinde ben, içimde sen.

Ah şu yalnızlık kemik gibi ne yana dönsem batar.

Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü.

Ayrılıkla başım belada gözlerini çevir gözlerime yoksa ben sensiz bu sessizlikle. Deli gibiyim sensiz bu sensizlikle.

Uçmayı öğrenmeden göçmeye mecbur kalmış bir kuş gibi kalbimiz.

Alnı secdeye inen insanların sesleri birbirine bağlanabilirse ancak o zaman sokaklar meydanlar ardına kadar açılır.

Vicdanen rahat olmamız yetmiyor. Başkalarının hakkımızda yanlış kanaatler edindiğini görmek üzüyor bizi.

Çok geçmeyecek aradan şöyle diyeceğim: Bulutlar açmadı, mavi gök orda mı?

Adam acı mümkün olduğu kadar kendi içine aksın diye yüzünü öne eğmişti.

Gelecektim ama daha kötü bir hatıram olsun istemedim.

Aradığımızın ne olduğunu biliyorsak arayacağımız yer bellidir.

Merhamet capcanlı bir kuştu insan kalplerinde. Bir ölçü bir adaletli ki eşi emsali bulunmaz.

Ateşe hakiki bir çay koyalım. Şehri unutanlardan olalım.

Ölü kalbimiz dirileydi hakka dönüp sadakayla yıkanaydık dünyaya hiç meyletmeyeydik.

Değil mi ki kavuşmalarımız topal. Ayrılıklarımız koşar adım.

O sabah ezan sesi gelmedi camimizden. Korktum bütün insanlar için bütün insanlık adına.

Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çok kirlenir.

Buruşturularak atılmış bir kâğıt parçası gibiyim. İçimde kalkıp gidenlerden doğan boşlukların ağırlığı… Ve sevmek. Ve korkmak ve nasıl uzaydaymışım gibi yalnızım.

Şimdi yoksun üstelik uzaktasın ellerin yapayalnız biliyorum gözlerin dalıyor yine hep benim için olmalı.

Bir gün ister istemez karşısında olacaksın kaçtıklarının. Dua et o gün henüz mahşer olmasın.

Bakıyorsunuz zulmedilenlerin tek ortak özelliği var Müslüman oluşları ve zulmedenlere bakıyorsunuz onların da bir tek özelliği var Kâfir oluşları veya küfre hizmet edişleri.

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Bilmediğim ve ne yapacağı belli olmayan bir duyguyla hırpalanıyorum boyuna.

Haydi bir şeyler daha yazayım diye kaleme sarılmayın. Beklemeyi bilin. Susayınca acıkınca nasıl anlıyorsak yazmak anını da anlarız.

Az az ölüyoruz her gün yağmurdan havadan bahseder gibi.

Nereye kadar kendinden kaçabilirsin? Ya bir daha geri dönemezsen…

Filistin bir sınav kâğıdı her müminin önünde.

Bitti o şiir, başka mısra gerekmez.

Diline bir düğüm at ve otur. Dinle. Gıybet ve dedikodu münakaşa ve cedel su-i zanlarla dolu söz varsa ya durma ayrıl ya da engelle.

Dedim ya işte bocalıyorum. Yeniden yaşamaya başlamak kolay mı?

Düştümse sana bakarken düştüm.

Kalbinizi yumuşatın ama iradeniz sert olsun. Kelimelerinizi yumuşatın ama nüfuzunuz kuvvetli ve derin olsun.

Evet hatırladım küçük basit şeyler yetiyor kederlenmeye. Ya mutluluğa?

İnsan sevmeli; bazen bir insanı yahut da bir ağacı ya da kanadı kırık bir kuşu.

Bazen yağmur olmak ister insan. Yağmak ister sevdiğinin yüreğine.

İnsan kendi mutlu olma imkânını görebilmeli. Mutluluksa filmlerin romanların içinde değil kendi yaşadığımız basit hayatın içindedir. Ve önemli olan yaşanılan andır.

Hayalimin ayağı yere değmiyor henüz. Onun gerçekleşmesine dayanacak onun yükünü kaldıracak topraklarım yok.

Şöyle olmuş: Ben sen demişim sense sen.

Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden, Suriye’nin toprağından, Bosna’nın bayrağından, Gazze’nin gözyaşından öpüyoruz…

Rüzgâr nereden eserse essin güzeldir. Alevler bir ayrı âlemdir. Dirlik sevinçtir göç içimizedir.

Sevgisizliğinin dayatıldığı coğrafyalarda aşk şiiri yazmak bile başlı başına baş kaldırmaktır.

Kuşlara takılıp gidiyor aklım.

Sen dağ gibi kurul ben zerre bir yer tutayım.

Ben onunla içimden konuşuyordum.