Cenap Şahabettin Sözleri

Doğruyu söylemek değil anlatmak güç imiş.

Yer yaşlandıkça dertleri artıyor, insan gibi.

İnsanın şansının kendisine yardımcı olması için insanın kendisinin de biraz çaba göstermesi gerekmektedir.

Dinlemeyi bilmek konuşma sanatının yarısıdır. Ama kadınlar söz konusu olunca konuşmanın tamamı dinlememek oluyor.

“Ancak cücelerdir ki küçüldüklerini hissetmezler.” Onurlu ve gururlu insanlar, küçük düşmemek ve küçülmemek için, her adımlarını dikkatli atmalıdırlar.

Gerçeklik güneşini örten tek bulut menfaattir.

“Yüksek fikirlere hizmetkâr olmayan, hakkı ile âmir olamaz” Başkalarını yönetenler, iyi ve doğru fikirlerin sahibi ve uygulayıcısı değillerse, yanlış yönetirler.

Bir kitap ilmi var birde hayat ilmi, olgun insan herhâlde ikisine de vakıf olan oluyor.

Herkesi aydınlatmak isteyen öğretmeler mum gibi erimeye razı olmalıdırlar.

Şüphe yolu inkâra açılır. Yarabbi iman ne büyük kuvvet istiyor.

Ne bütün varını yiyip ölmüş vardır, ne her fikrini söyleyip susmuş.

Aşkın en tatlı parçaları başındaki ümit ve sonundaki hatıradır.

Vicdan yalan söylemez ama sık sık yanılır ve yanıltır.

Kalp söze başlayınca akıl sağır olur.

İnsana en güzel sıfatı ‘fani’ diyen vermiştir.

Halkı yönetme hususunda gençlik yaş değil baş meselesidir.

“İyi giyin ama dikkat et ki kostümün senden üstün olmasın.” Her insanın kendi yaşam koşullarına uygun bir giyim tarzı olmalıdır.

Karga ne kadar adını değiştirse de, sesinden tanınır.

Hiçbir gün yoktur ki her şiddette ışığa dayansın Her göz hoşuna gitmeyen ışığın sönmesini diler.

Bilmem hangi hükümdara: “ahali sefalet içinde yiyecekleri yok” demişler. ”Sefaletlerini yesinler” cevabını vermiş. Bu cümle saltanatı ne kadar zarif tarif eder.

Çenesi düşmedikçe ihtiyarlar az söylerler. Zira hayat onlara sözün faydasızlığını öğretmiştir.

İnananlar kadar inanmayanlarda bir şeye hizmet ederler. Asıl düşman kayıtsızlardır.

Hakikati güneşe benzetirler; doğrudur: gözlerimizi yaralar korkusu ile çoğuna bakmayız.

“Elinden geleni yapmadığın müddetçe umduğunu bulamadığından şikâyette haksızsın.” Her ne iş olursa olsun, insan elinden geleni yapacak; sonra neticesini bekleyecektir.

Akarsu ne güzel hayat dersidir; Küçük engellerin üzerine köpürür de, büyüklerin yanından geçerken sus pus olur.

Yoksul, çaresiz ve imkânsız olduğu; zengin ise karnı tok, sırlı pek olduğu için gerek duymadığından, her ikisi de, iyi ve güzel duygular ortaya koyamazlar.

Güzel fikir doğru olmasa bile hoşa gider.

Hürriyet sahasında kadınlar öyle geniş adımlar atıyorlar ki bu gidişle sakal ve bıyık miskinlik simgesi olacak.

Çok sakladığımız yemek ekşimek suretiyle bizden intikam alır.

Yoksulluğun olduğu yerde; namus, şeref, onur, erdem fazla barınamaz. Yokluk, mertliği bozar.

İpeği yapan böcek değil de, giyen kadın gururlanır.

Aşk yolunun garip yokuşları ve inişleri vardır. Çıkarken baş döner, inerken gönül bulanır.

Dini yaşatan bilhassa ölümdür. Ölüme çare yok ise din de ölmez.

Bazı adamlar başkasının hürriyetine engel olmadıkça kendilerini hür hissetmezler.

Biz bir adamı biraz alkışlamazsak unuturuz. Hafızamız avuçlarımızdadır.

Söylenmemiş fikir yoktur, diyorlar. Bu söz doğru ise bile bundan sonra bütün insanlar susacak değil.

İnsanlar yalanla avutanı, gerçekle korkutana tercih ediyorlar.

Fikir bazen mantığın dilemediğini söyler; fakat kalp mantığa daima kendi istediğini söyletir.

Dinsiz vardır ki isyanının nedenleri bir mabet teşkil eder.

Her şeye gülmek deliliktir. Hiç gülmemekse akılsızlıktır.

Elinden geleni yapmadığın müddetçe şikâyette haksızsın.

İyilik kuvvetin eserlerinden biridir. Hiçbir zayıf devamlı iyi olamaz.

Meşe gölgesinde filizlenen yosunların çoğu kendilerini meşe fidanı sanırlar.

Hiçbir hükümet ya da devlet, halkını başıboş bırakmaz. An­cak, kendine güvenen ve akıllı yönetimler, bunu fazla hissettirmezler.

Vesaire sözünü pek severim zihnimin ayıbını örttüğü için.

Eski zamanın sağlam Müslümanları ”Başımız şeriata bağlı” diyenlerdi. Şimdi sağlam kanunlarda ”Başımız gelişmeye bağlı” diyenlerdir.

Günde bin doğru fikir göğsümüze çarpar da birine olsun yüreğimizi açtığımız nadirdir.

“Güzel fikir ihtiyarlamaz.” İhtiyarlamadığı için, ölmez de. Örneğin bir Mevlâna, bir Yunus dünya durdukça insanlar tarafından hatırlanmayacaklar mı?

İnsanlığa karşı yapılan haksızlıklara ses çıkarmayanlar, bu haksızlık nedeniyle cebini ve midesini dolduranlardır.