Dramatik Sözler

İnce düşündükçe, inciniyor insan.

Üç günlük dünyanın, üçüncü günündeyim.

Senden başka engelim olmadı benim.

Kimi çok sevdiysem, mutsuz olmam için yemin etmiş gibi uğraştı.

Koskoca bir umudu, küçücük bir insana sığdırdım.

Neresinden vurulmuş diye sorarlarsa, hayallerinden dersin.

Her şeyi içine atarsın da, kendini atacak yer bulamazsın.

Allah’ım bize halden anlayanı gönder, hal bilmezlere yetecek sözümüz kalmadı.

Ağlamıyoruz diye, mutlu sanıyorlar galiba.

Çok şey istemedim ki, yüreğimdeki sevginin hakkını verseydin yeterdi bana.

Kolay diyorsun, gel bir de sen yaşa sensizliğimi. Atilla İlhan

Neyin var? Sorusuna derin bir nefes alıp ‘iyiyim’ diye cevap veren insanların neler yaşadığını tahmin bile edemezsiniz.

Bazen aklıma yazacak bir şey gelmiyor. Sanki bütün iyi sözler yazılmış ve yazacak yeni bir söz kalmamış gibi.

Hevesim kaçmasa birçok şeyi başaracağım ama yok arkadaş, yerinde durmuyor ki. Tam geliyor sonra hemen kaçıyor.

Çoğu zaman ‘iyi ki varsın’ dediklerimizin gerçek yüzlerini görecek kadar sürprizlerle doludur hayat.

Mesaj zamanı yaşanılan pişmanlık evresi; atmalı mıyım? Atmalıyım. Atıyorum, attım, atmasa mıydım? Attım da iyi halt yedim. Allah’ta beni kahretsin.

Bir şeyleri kafanızda tam olarak bitiremediyseniz, zaman ilaç değil zehir olur insana.

Tam buldum dediğim anda kaybettiğim için bir şeyleri, artık emin olmadan hiç bir şeye sevinmiyorum. Hayal kırıklığından iyidir.

Sevgisiz tükenmiş kalbimin atışları. Artık hiç atmıyor sanki. Gelip girsen tekrar yüreğime, sana can vermek için hiç kan pompalamayacak belli.

Sol yanımdasın ama sana dokunamıyorum, bu da bana dokunuyor.

Yollarına kurşun döktüm belki gelirsin diye. Odamın ışığını açık bıraktım geldiğinde geriye dönme diye.

Bazen olacak gibi gözükür, olacağına inanırsın, sonra tam oldu derken, olan sadece kocaman bir hiç olduğunu fark edersin.

Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum ama, alışacaksın biliyorum.

Yürüdüğümüz yolları gezdim tek başıma yeniden. Bir sen yoktun yanımda kaldırım taşlarında sekerek yürürken.

Aklım koca bir mezarlık. Gömülen gömülene, unutulan unutulana.

Ne söz kaldı nefesimde ne aşk kaldı kalbimde çek git artık üzme beni.

Eskiden uğruna ölünecek aşklar vardı, şimdi ise sakıza dönmüş çiğnenip atılıyor.

İnsan hüznünü sayfalarca yazabilir, mutluluğu için dakikalarca kahkaha atabilir. Ama acısını uzun uzun anlatamaz. Öyle işte denir. Öyle…

Acıyla dolmuş her aşk, çabuk solar.

Yabancı bir şarkı gibiyim, dinleyenim çok, anlayanım az.

Sen gidince şamdanlardaki mumları yaktım ve sönünceye kadar geri döner dedim. Ama dönmedin, mumlar da bitti. Şimdi bu şamdanları ne yapayım?

Ne senden vazgeçesim var; ne de sana gelebilecek bir yolum.

Öyle yoruldum ki hayattan, kapayıp gözlerimi bir daha açasım gelmiyor.

Bize yakın insanlar, bizi uzaktan da yaralayabilirler.

Bir gün benden şikâyet ettiğin ne varsa özleyeceksin.

Kendi işini kendin gör! Sakın unutma; beklenti eken, hayal kırıklığı biçer.

Kalbim, seninle gurur duymalıyım, bunca acıya katlandığın için.

Bahaneler, sadece uzak kalmayı tercih edenler içindir.

Her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor. Sorsalar anlatılacak gibi değil; içimde öldüremediğim şey her gün beni öldürüyor.

Sensizken hiç böyle olmamıştım. Ya sana alıştım ya sevgine. Yeter ki alıştırma beni sensizliğe.

Öyle karmaşık bir haldeyim ki; ağlaya ağlaya gülesim var!

Sen hiç her şeyden vazgeçtin mi? Hayallerinden, geleceğinden, ailenden, sevdiklerinden ve güneşten bile? Ben vazgeçtim.

İnsanın en iyi dostu yastığıdır aslında. Mutluluğu da onda gizlidir, gözyaşları da.

Yapılacak yığınla hata varken, biz hep aynı hatayı tekrar tekrar yaparız.

Eski yaralarını dindirsin diye sarıldığın insanın sende yeni yaralar açması çok acı.

Gece mi daha karanlık, insanların kalbi mi?

Bana olan aşkın biterse bir gün, önce bana söyle ilk ben bileyim.

Ve sözün bittiği yerde sadece susarsın.

Yıldızsız gecelerden, güneşsiz sabahlara…

O, yeni bir kadına kalbini bıraktı, ben de artık onu beklemeyi bıraktım.

Senin ağırlığın kadar mürekkep kullandım sana yazdığım sözlerle. İki damla sevemedin beni, sana da yazıklar olsun.

Gereksiz olan her şey, hayatımda yerini aldı.

Umudunu yitirme; şu hayatta bir şeyin bitişi, her zaman başka bir şeyin başlamasına sebep olmuştur.

Güzelliği anlamak için bir kere bakmak yeter ama bir karara varmak için çok düşünmek gerekir.

Her şeyinle seversin, tüm gücünle belki ama yine kaybedersin. Neden mi çünkü her ‘seviyorum’ diyeni adam zannedersin.

Bırakıp giderken ellerimi, beni böyle mahzun bırakmamıştın hiç. Şimdi söyle zalim sevgilim benimleyken aldığın hayatın tadını nasıl alacaksın?

Aslında acılar hiç geçmiyor, yeni acılar gelince o meşgaleyle eskilere ara veriliyor.

Ağacın sallandığı gibi, yaprağın düştüğü gibi sen de sallanıp gönlümden düşme!

Sanırım ebem ben doğduğumda göbek bağım yerine, kısmetimi bağlamış.

Ben senin beni sevebilme ihtimalini yanlış hesapladım.

Bana yalan söylediğine üzülmedim, bundan sonra sana inanamayacağıma üzüldüm.

Senin umurunda olmazdı… Benim, yanında yürürken ayaklarım kesilirdi.

Oysa ki kendim için yaşamadım, senin için öldüğüm kadar.

Özledim gel dese, hiç düşünmeden giderim dersiniz! Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir, ne de siz gidebilirsiniz.

Aslında iyi biriydim, sonra canımı yaktılar duygularımı kaybettim.

Yanımızda olmayan insanların rüyalarımıza girmesi hiç adil değil.

Onsuz kaldığını anladığında uyumayı dene, bundan sonra yapabileceğin en iyi şey o olacak.

Uzadı geceler, sensiz bir türlü geçmek bilmiyor. Sabah olunca en azından yanımdayken görmek umudum vardı.

Bazen bir sözün olur, söylesen de seni yakar, sussan da.

Bir bahçeye giremezsen, durup seyran eyleme. Bir gönül yapamazsan, yıkıp viran eyleme.

Salak salak sahipleniyoruz insanları, sonra onların hiçbir şeyi olmadığımızı anladığımız anda üzülüyoruz.

Birçok kişinin hayali olursun gidip gerçeği olmak istersin, o da hayal olur.

Bugün günlerden cuma. Yine yeniden. Ve zaman su gibi akıp geçiyor biz öyle bakarken.

Yanlış insanlarla doğru yapmaya çalışınca ‘Neden olmuyor’ demenin de bir anlamı olmuyor.

En iyisi bugün çıkmamak dışarıya, hani moralim bozulsun istemiyorum. Görmek istemiyorum el ele tutuşmuş çiftler.

Sen de yalan oldun ya, bütün doğrular keyfine baksın.

Hayattaki en zor şey, insanın kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır.

Beni merak etme; hiçbir şey ve hiç kimse için önemli değilim artık.

Bende mutlu son yok, başkasında dene.

Oluruna bırakamazsın, ölümüne bırakırsın bazen.

Gönlümün pasını silecek, bir gönül dostum da yok.

Aslında kendimle çok mutluydum, rahat battı sanırım.

Aslında bazen, hayatına girenleri düşünmeyi bir kenara bırakıp, kimlerin çıkması gerektiğini düşünmek gerek.

Umutsuz bu bekleyiş, biliyorum gelmeyeceksin. Ama umutsuz da yaşanmıyor be güzelim.