Erdem Bayazıt Sözleri

Susmanın kalesine sığınıyorum. Önümde karanlıktan duvarlar, sırtımda insan yüklü bir gök var.

Durmadan akıyor kalbim ayaklarına. Bana karanlık bakma.

Ya bütün şairler ‘seni’ sevmiş, ya da ben her mısrada ‘seni’ buluyorum.

Dervişim dünyaları taşırım cebimde hayat bir elimde; ölüm diğerinde

Aşksız şehirler ölüdürler.

Boğuk bir bakışın oluyor senin. Bir girdap derinliğinde kayboluyor gibiyim. Yok gibi yaşamak bu kalkıp kurtulmak gibi kalabalıktan. Durma bana türkü söyle Anadolu olsun.

Önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda. Herkes bir yere gidiyor önünü alamıyorum.

Duy beni ve dinle, denizler boğuşuyor içimde.

Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar. Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar. Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar.

Bir şarkı gibisin dünya! Çoğu zaman hüzün makamında…

Unutma diyorum ama sen anla, anlat bizim de yaşamak istediğimizi onlara.

Kelimeler ki tank gibi geçer adamın yüreğinden. Harfler harp düzeni almıştır mısralarında.

Dünyanın en uzun hüznü yağıyor. Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne.

Bir şarkı gibisin dünya! Çoğu zaman hüzün makamında… Coşkulu bazen de. Kimi zaman bir öğle vakti gibi sıkıntılı ve sabit…

Bilincindeyim doğan ayın, eriyen karın, akan suyun ve usul usul tükenen zamanın.

Birbirine kırgın duvarlar, insanlar ve gölgeler. Şimdi ne yazsam da geçse kalbimin küsü?

Ölümle tanıştıktan sonra anladım. Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın…

İçimde kaynayan bir mahşer var.

İnanca sahip olmak, insan olmanın şartı.

Yalnız imkânsızlığı mı anlatır bir bulut. Yağmaya hazır bekliyorsa gökyüzünde.

Dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz. Aşkın bir adı da berekettir!

Gözlerinden göğüme sayısız yıldız akar, bir gülüşün içimde binlerce lamba yakar.

Benim de payıma düştü. Biraz mavi biraz ümit.

Hep yarınları bekledi bu insanlar, geldiğini hiçbir zaman fark etmediler.

Aşkın bir adı da, yorulmamaktır.

Kader izin vermediyse doğru kişi değildir belki de.

Sensizlik bir kuyu imiş onu aşamamışım.

Ölüm ne uzak ne yakın bize ölüm. Ölümsüzlüğü tattık ne yapsın bize ölüm.

Hayatı yorumlamak değil yaptığımız Sürekli bir hüzün yağmurunda ıslanmak belki!

Şiir diye bir ömür tüketerek yazdıklarım iki saatte okunuyor.

Yaslan göğsüme sevdiğim. Benim gönlüm gök gibidir, açık deniz gibidir. Pas tutmaz benim içim, yeryüzü gibidir. Toprak gibidir.

Alınlar görmüşüm ki vatanımın coğrafyasıdır, Her kırışığı sorulacak bir hesabı, Her çizgisi tarihten bir yaprağı anlatır.

Müslüman yürekler bilirim daha. Kızdı mı cehennem kesilir sevdi mi cennet.

Hadi tut ellerimden, gök gibi, ölü gibi, yalnızım.

Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki.