Kırgınlık Mesajları

İnsanlara güvenmek mi bir daha? Şeytanın cennete girme ihtimali kadar az ve morgdan bir ceset alıp kalp masajı yapmak kadar saçma.

Dokunma bana öyle çok kırıldım ki her kelimem bir yerini kesebilir.

Hani derler ya; insan sevdiğine hiç kırılır mı diye? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır!

Kırılmış bir kalp; yanmış kül olmuş evin, cepte kalan anahtarlarına benzer.

Birçok kişinin hayaliyken, senin gerçeğin olabilirdim.

Kızgınlığım geçer de kırgınlığıma çare bulamadım.

Ücretsiz olmasına rağmen sevmesini beceremeyen insanlar var ne yazık ki.

Oysa ne çok şey var sana diyemediğim, suskunluğumda.

Ben sadece sevmeyi biliyorum, unutmayı öğrenemedim.

Az önce oturma odasından mutfağa geçtim. Dönerken salona da bir göz attım. Eğlenceden öleceğim, çılgınlık diz boyu.

Bilirsin; kimsenin hakkı kalmaz kimsede. Ne bir milim ileri ne bir milim geri, tam beni kırdığın yerden kırarlar seni.

Dal kırıldığı yerden, insan de kırıldığı kalpten koparmış.

Ve bazen kırılıyor insan saç uçlarına kadar.

Kıskanılmaktan rahatsız olan birini hiç sevmeyin. Ne demek kıskanılmaktan rahatsız oluyor, sevilmekten de rahatsız olur o. Değer bilmez mal.

Bir zamanlar yüzümdeki tebessümün sebebiydin oysa şimdi gözyaşlarımın.

Hıçkıra hıçkıra ağlattın ya beni ölsem de unutmam seni.

O da o kadar doğru bir seçim değilmiş demek ki. Boş ver be dostum.

Gözlerimden tut da ciğerlerime kadar kırgınım. Can Yücel

Eğilmedik, bükülmedik ama çok kırıldık.

Eğer gerçekten önemseniyorsan, bir şekilde seninle ilgilenmenin bir yolunu bulur. Bahanelerle falan uğraşmaz.

Artık kopardığın papatyalara sorarsın ‘Hani sevecekti! ‘diye.

Çiçekler rüzgârın şiddeti ile kızlar erkeklerin ihaneti ile sorarlar.

Benimle konuştun, benimle gülümsedin. Şimdi bunları bu kadar çabuk unutabiliyor olmandan nefret ediyorum.

Ne kadar iyileşirse iyileşsin bir kere kırılınca bir daha ki sefere sakınıyor insan kendisini.

Ve her şey bir gün biter. İnsan en başta bunu kabullenirse daha sonrasından güçlü olabiliyor.

Belki de susmak, gerçeği anlatmanın tek yoluydu!

Kırıldım bir kere sana, kolay olmayacak benim için biliyorum ama baktığın ayna gibi kırdın beni bir daha aynı olmayacak gibi.

Birini gerçekten sevdin mi; Yaşı, ne kadar uzakta olduğu, boyu, kilosu sadece lanet birer sayıdır.

Yeniden sevmeni istiyorum anladın mı yokmuşum gibi yeniden istemeni!

Kırdıysa sessiz kal. Sessizliğinden kırıldığını anlamıyorsa onsuz kal.

Ben zamansız girdim hayatına, sense zamanla çıktın hayatımdan. Aramızdaki fark buydu sadece.

Hadi elindeki bardağı yere at. Sonra özür dile. Onu kırmak istemediğini ve onunla tekrar su içmek istediğini söyle. Komik değil mi?

Sessizliğin duyulur bomboş odamda, dokunsalar ağlarım.

Güvensiz kalplerimizi karakteri bozuk insanlara borçluyuz.

Ben kimseyi kırmadan yaşamaya, herkesin gönlünü hoş etmeye çalışırken hep kırıldım.

Halimi hatırımı sorma iyiyim buralarda. Biraz hatırım kaldı gitmelere, biraz da halim yok artık seni sevmelere.

Üşüyorduk, canımızı yakan insanlara bir daha sarıldık.

Sadece gelecekteki mutluluğumuzun hayalini kurarken gerçekten mutlu oluruz.

Bir süre sonra anladım ki; vazgeçilmez olan sen değilsin. Vazgeçmeyi bilmeyen benim.

Sadece ben değil, hayallerim de sana kırgın.

Kızgınlık çok gürültülüdür, oysa kırgınlık ne kadar sessiz.

Şimdi sen hangi yüzyıldasın sevgili? Ya erkenden gelip ölüyorum yine ya da geç kalıp yetişemiyorum sana.

Öfke, kızgınlık gelip geçiyor da kırgınlık hiçbir yere sığmıyor.

Bir hayal uğruna bin hayal kırıklığına uğradım. En sonunda öğrendi kalbim, kırıldığı halde atabilmeyi.

Bazen kırılsam da susuyorum, Kırmaktan korktuğum için… Mevla kalbi kırık eylesin de Kalp kıran eylemesin.

Kendime tüm yalanlarım tükendi! Yeni yalanım ol, tut elimden kandır beni.

Ağladıktan sonra gider aynaya bakarsın, aslında olanlara değil de haline üzülürsün.

Yazıyorum, çünkü içimde susturamadığım bir ses var içimde.

Ey can! Kimseyi kırma, sözden ağırı yoktur. Beden çok yükü kaldırır ama gönül her sözü kaldıramaz. Mevlâna

Değmiyor bazen, uğruna yorulduklarımız. Nazım Hikmet