Mesnevi Sözleri

Yavaşlık, Allah ışığıdır. Çabukluk ise Şeytanın dürtmesinden meydana gelir.

Gül, o güzel kokuyu, dikenle hoş geçinmekle kazandı.

Gönlü, gönül vermekten başka bir şeyle elde edemezsin.

Ey Allah, feryadımıza yetiş; sen ne güzel yardımcısın! Ey Allah, yüz binlerce tuzak ve yem var, bizler de yemsiz kalmış halis kuşlar gibiyiz. Sen bizi her zaman tuzaktan kurtarmaktasın. Ey gani ve müstağni Allah, biz yine bir tuzağa doğru gitmekteyiz!

Ey diken arayan kimse! Cennete girsen bile, orada senden başka diken bulunmaz.

Allah’tan başka herkes düşmandır, dost O’dur. Şu hâlde dosttan düşmana şikayetlenmek iyi bir şey mi?

Emek ver, kulak ver, bilgi ver, ama sakın boş verme.

Nefsi en iyi şu dört şey terbiye eder: Susmak, açlık, yalnızlık, uykusuzluk.

Acz, nidanın madenidir. İhtiyaç duanın menbaıdır.

Sevmek kuru odunlar gibi sessiz sakin yanmaktır.

Nice insanlar gördüm, üzerinde elbisesi yok. Nice elbiseler gördüm, içinde insan yok.

Kul, efendisinin huzurunda değilken de kulluğunu korur, itaatten çıkmazsa bu kulluk, iyi ve hoş bir kulluktur.

Her şey maşuktur, aşk bir perdedir. Yaşayan maşuktur, aşık bir ölüdür.

Senin mağlubundum, senin sarhoşundum. Elim senin kuvvet ve kudretinle bağlıydı. Padişah mağlup olana acımaz mı? Mağlup, adeta yok demek değil midir?

Sabır, insanı maksadına en tez ulaştıran kılavuzdur.

Gönül isterse el, parmaklarla hesaba girişir yahut kitap yazar.

Dildaşlarından ayrı düşen, yüz türlü nağmesi olsa bile dilsizdir.

O kurban günü, korkunç bir kıyamettir. Müminlere bayramdır, öküzlere helak olma günü.

Nuru bir su bil, suya yapış, suyu elde ettin mi ateşten korkma! Ateşi su söndürür.

Allah, alemi bir kere kün (ol!) demekle yaratmaya gücü yetmez miydi? Bundan şüphen mi var?

Sabırlı kuş, bütün kuşlardan daha iyi uçar.

Mum olmak kolay değildir. Işık saçmak için önce yanmak gerek.

Peygamber, Allah’tan cenneti istiyorsan kimseden bir şey isteme. Kimseden bir şey istemezsen ben kefilim, cennete de girersin, Allah’a da ulaşırsın, dedi.

Başımı o denizden çıkarayım desem! Balığım ya; nefesim kesilir.

Gözyaşının bile görevi varmış. Ardından gelecek gülümseme için temizlik yaparmış.

Dünya; dedikodu, tartışma ve bahis kuyusudur. Bu kuyuya düşersen sağlam çıkamazsın.

Yunus Emre bir gün Mevlânâ’ya Mesnevi’yi sen mi yazdın? diye sorar. O da evet! deyince: Uzun yazmışsın. Ben olsam: Ete kemiğe büründüm, Yunus diye göründüm derdim biterdi. Demiş.

Baharların tesiriyle yaş yeşerir mi? Toprak ol ki renk renk çiçekler bitiresin.

Şüphe yok ki kötü bir arkadaş olan nefis, yırtıcı bir kurttur. Sen ona bak, ne diye her arkadaşa bahane bulup duruyorsun?

Nakşın eli yok ki, müdafaa edebilsin. Konuşmaya iktidarı yok ki; zararını, faydasını söylesin.

Huy peşinde yürü, iyi huyluyla düş kalk. Gül bağına bak, nasıl gülün huyunu almış.

Ey aşağılık dünya ayrılığına sabredemeyen dost, Allah ayrılığına nasıl sabredeceksin?

Yalnızlık Allah’a mahsus her canlı bir eş arar, taşın kalbi yok ama onu bile yosun sarar.

Mademki topraktakilerin feryadından kaçmaktasın. Kederlilerin yüreğine niye gam saçarsın?

Sır gibi seversen eğer, muradın gerçekleşir. Çünkü tohum, toprağa gizlenirse yeşerir.

Sana bazen sensin derim, bazen de benim derim. Ne dersem diyeyim, ben aydın ve parlak bir güneşim.

İyi suyun tadını tatmayan kör kuşa, acı su kevser görünür.

Cahilin eziyetlerine sabretmek, ehil olanlara ciladır. Nerede bir gönül varsa sabırla cilalanır.

Nice ihlas sahibi vardır ki ağlar, sızlar, dua eder. Duasındaki ihlas dumanı da göğe kadar gider.

Sabır ilacı, gözlerin perdesini yakar, göğüsleri, gönülleri yarıp açar.

Suskunluğum asaletimdendir, yoksa her söze verilecek cevap vardır. Lakin! Bir lafa bakarım laf mı diye. Bir de söyleyene bakarım adam mı diye.

Kınamak, kaynatılmış ilaç ve hap gibidir; içer yahut yutarsa uzun bir müddet ıstırap ve elem içinde kalırsın. Tatlı yersen onun zevki bir andır, tesiri öbürü kadar sürmez.

Huzurda bulunan biedep kişi, huzurda bulunmayan kişiden daha hoştur. Halka da eğridir ama nihayet kapıda değil mi?

Sen de var olarak görünen deriden ibarettir. Fâni görünen yok mu? Asıl var olan odur işte!

Aşk-ı zikretmek için, söz dudağa gelmeden önce, cemre gibi yüreğe düşmelidir.