Reşat Nuri Güntekin Sözleri

Bir hayale esir olan insanlar delilerin en büyükleridir.

En uzun, en çaresiz geceni düşün. Sabah olmadı mı?

Ne arsız gönlüm var benim? Etrafımdaki insanları ne kadar çabuk seviyorum.

Sen yine de bir parça benimdin, ben bütün ruhumla senin.

Yara sıcakken acımaz, hemşireciğim. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret o kızcağız nasıl yanıp yakılacak?

İnsan ancak kaybettiği yahut kaybetmek üzere olduğu şeyleri böyle birdenbire sevmeye başlar.

Fakat yüreğimdeki gizli yaralar vücudumdakilerden çok daha derindi.

Ne bileyim, insan kalbi, öyle anlaşılmaz bir şey ki!

Derler ki; aşk, birine seni yok etme kudreti verip, bunu kullanmama hususunda ona itimat etmekmiş.

Memleketin ancak okuyup yazmakla kurtulacağına inananlardanım.

Halis muhabbet kavgasız, gürültüsüz olmaz derler.

Yaşamak hakikaten doyulmayacak kadar tatlı bir şey.

Kolayca teselli edilecek dert insanı böyle ağlatmaz.

Saadeti saklamak, derdi saklamaktan çok daha güç.

Hiçbir şey maziyi musiki parçaları kadar kuvvetle canlandırmıyor.

Acımak bir süre sonra hissizleştiriyor insanı.

Uğranılan haksızlıklara ve hakaretlere koyun gibi tahammül etmemek insanlığın başlangıcıdır evlat.

Her şeye rağmen sen bir parça benimdin. Ben bütün ruhumla senin.

Evet, insanın bir cenaze arkasında yürüdüğü zaman, dünya hırslarından en temizlendiği zamandır.

Yalnızlık haddizatında insana güç gelen bir şeydir.

İnsan sevdiğinden uzak olursa onun sitemlerini bile hoş görür.

Hokkabazın yumurtasında olduğu gibi, sözlerde de meseleler iç içedir.

Dünyada, bir parça iyilik edebilmekten daha güzel bir şey olmuyor.

Hastalar gibi, mesut olanlara da geceler öyle uzun geliyor ki.

Galip insanlar için iyi ve merhametli olmak ne kolay ve şık bir jesttir.

En eski tarihlerden beri din, daima zulme ve fesada alet olmuştur.

Sarı insanların hepsi vefasız oluyor, hepsi insanı başka türlü üzüyor.

Mektepteyken hayallerimiz olmayacak rüyalarla doludur. Sonra hayat birer birer onların icaplarına bakar.

Siz beni insanlıktan, saffetten, samimiyetten, sevdadan iğrendirdiniz.

Çalışmak, bütün ruhuyla, kendini başkalarına vermek ne güzel şey!

Onun fikrinde insanlar, yalnız yaptıkları işten, düşündükleri şeyden değil, gördükleri rüyadan bile mesuldürler.

İnsan için, her şeyi söylerler. Ne çıkar? Elverir ki, vicdanı temiz olsun.

Sevmek denen şeyin rolü bu kadar insanı yakıp titretecek bir şey olursa kendisi kim bilir neydi?

Ölüm öyle bir şey ki insanı en büyük düşmanlarıyla barıştırıyor.

Ayrılık, kuvvetli aşkları büyütür, hasta olanları büsbütün öldürür.

Üşümek mi? İnsanın içinde güneş yanarken üşümek mi?

Yürümeye başlamış fikirleri yollarından alıkoymak mümkün değildir.

Hiçbir kadın bu kadar derin bir duygu ve ihtiyaç ile sevilmemiş, aranmamış ve düşünülmemiştir.

Düşmesini istemeyen, zamana ayak uydurmasını bilmeliydi.

Felaketi ağır ağır haber vermek testere ile adam kesmeye benzer.

Evet, bu uçsuz bucaksız yolda ne kadar ilerlerseniz dönüp dolaşıp hep aynı yere varacaksınız.

Bir zehri insan, bir kere yutmalı ya ölür ya kurtulur.

Çok sevmek yetmez mühim olan güzel sevmek.

Saklamaya çalışma nafile. Sevda, çocuk gözlerinden uyku gibi akıyor.

Artık kalbim öldü. Sevmeye kudretim kalmadı.

İnsan ne kadar acı olursa olsun bir mecburiyeti kabul ettikten sonra içine sükûn ve tevekkül geliyor.

Zaten kafaları değiştirmeden idareyi değiştirmek öyle pek tamah edilecek bir netice vermiyor.

İnsan birini sevmek felaketine uğradı mı esir gibi bir şey oluyor.