Damar İnstagram Sözleri

Ve sonra anlıyorsun. Hiç kimsenin hiçbir şeye değmediğini.

Güzel derlerdi çocukken aşka, sanki uçarmış tutulan aşka, anlatılanlar başka, yaşanan başka, bir daha sevmek için, heves mi kaldı.

Zor günler, dostu düşmanı ayıklamak için var.

Masal kitabı gibisin, okuması güzel ama inanması çok zor.

İçiniz kahpelik, dışınız sahtelik!

Sakın ümidini kesenlerden olma.

Canı yanmış insanlar tehlikelidir. Nasıl savaşacaklarını öğrenmişlerdir.

Düşerken iki şeyi asla unutma: kimin seni ittiğini ve kimin seni tutmadığını. Ayağa tekrar kalkınca lazım olacak.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Kalp durduğu zaman değil, unutulduğu zaman ölür.

Bu böyledir! Gündüz biriktirir sonra geceye dökeriz içimizi!

İçime attıklarım benden daha ağır.

Kurulu bir düzenim olsun isterken, meğer ne çok dağılmışım ben!

Sen benim bakışına hasret kaldığım sesine özlemle bağlandığımsın. Özlemim hasretim bakmaya doyamadığımsın. Bahtıma doğanımsın. Olmazsa olmazımsın. Nefretim öfkem kinim sevincim umudum düşüm rüyam hayalim ama en çok ağlatan en çok kanatansın. Sen tarifi imkânsızımsın.

Biz gönlümüzde ne gemiler batırdık. Kıçı kırık bir sandalın lafı mı olur!

Düşene tekme atmak bize yakışmaz. Kalkınca hesaplaşırız.

Sakat ol, topal ol, sağır ol, duygusuz ol, hissiz ol, lal ol, kör ol… Ama asla “ŞEREFSİZ” olma!

Umudun rengi siyah olunca, kör olmamak elde değil.

Çok güzel gülen insanlar var; içleri paramparça!

Oyun bitti perde kapandı gerçek hayata hoş geldin.

Yıkılan sadece hayallerim, kişiliğim ve karakterim değil.

Vazgeçmek yok güzel insan! Bak Allah var, umut var.

Ne kadar gülersen gül, mutsuzsan annen gözlerinden anlar.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Olursa olur, olmazsa bir sigara daha yakarız.

Senin de sevgin yalan, yalan dünya gibi sende yalansın.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Ayakta kalmasını bilen insanlar için, kaybetmek büyük bir mesele değildir.

Kaybettiklerimize yakalım, sen benden başla.

İstersem çare, istemezsem bahane bulurum. Sen rahat ol!

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Özlerim ben seni seninle bile, vuslat mı hasret mi adını sen koy, aşkınla yakıp da düşürdün dile sevgi mi nefret mi adını sen koy.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Yüreğimizde ölen insanların, dilimizde duası olmaz bizim!

Biz o ihtimallerin üstünde çok sigara söndürdük.

Varsın olmasın hayatta her istediğimiz, biz olana “Elhamdülillah”, olmayana da “Eyvallah” demesini biliriz.

Ne yormak istedim seni. Ne de yormak kendimi. Çok çalıştım gitmeye de kalmaya da. İkisi de aynı acı ikisi de rezil. Daha öncede gitmiştim ama böyle kalarak değil böyle kalarak değil.

Akşam olunca sadece havalar kararmıyor.

Şurama batan, diyor şair… Şurama batana özlem demeselerdi bıçak derdim.

Yağmur olsan binlerce damla arasından tutardım seni. Çünkü, Korkarım. Toprak aldığını vermiyor geri.

İki şey yıkar insanı; dostundan gelen ihanet, düşmanından gelen merhamet!

Yarınlar güzel olacak demişlerdi. Daha ne kadar yatıp kalkacağız?

Sırt üstü gömülür insanlar, ama sen beni yüzüstü bıraktın.

Bir kere düşsem, iki kere kalkarım. Herkes rahatına baksın!

Neden sancılar eksik olmaz, iyi insanların yüreğinden?