Damar Yazılar

Sen beni okeydeki ortağın mı zannettin sevgili? “BİT” dediğinde biteyim, “DÖN” dediğinde döneyim!

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu, “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Kolumuzu ısırarak yapardık saatleri; sanki o kadarcıkken zamanın canımızı yakacağını anlarmış gibi.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin…

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Elimdeki resmin yerine kendin olsaydın. Olsaydın da benim yine derdim olsaydın.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Görmeden seni isteyen gönlüm, görünce nasıl dayansın.

Ben düşüncelerimi diğer insanların fikrini değiştirecek diye paylaşmam. Ben düşüncelerimi benim gibi düşünen insanlarla yalnız olmadıklarını bilmeleri için paylaşırım.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Sonra geldin güldün papatya tarlası oldu çorak topraklar.

Bir kadın söyleyecek çok şeyi olduğu halde susuyorsa suskunluğu bazen sağır edici olabilir.

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Şimdi vur kendini. Unutulmuş bir şiirin son dizelerinde sonra yarım kalan bir şarkı ısmarla kendine. Bu kentte böyle ölünür.

Giderken Allah’a emanet ol dedi! Güldüm, zaten başka kimim var ki?

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Öyle sessizce öldüm ki defalarca, hiç bir zaman anlaşılmadı yokluğum.

Vedalar gözüyle sevenler içindir çünkü gönülden sevenler ayrılmaz. Mevlâna

Yükle yalnızlığının bütün gri bulutlarını sırtıma. Vücudum yağmur sonrası toprak koksun.

Ne yormak istedim seni. Ne de yormak kendimi. Çok çalıştım gitmeye de kalmaya da. İkisi de aynı acı, ikisi de rezil. Daha öncede gitmiştim ama böyle kalarak değil böyle kalarak değil.

Gönül almayı bilmeyene ömür emanet edilmez…

Oksijeni bilmem ama kokun şart.

Neyin var? “Sorusuna,” Sen yoksun! ” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Bazen diyorum ki; ne olacak söyle gitsin. Sonra diyorum; söyleyince ne olacak, sus bitsin!

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Sen benim bakışına hasret kaldığım sesine özlemle bağlandığımsın. Özlemim, hasretim, bakmaya doyamadığımsın. Bahtıma doğanımsın. Olmazsa olmazımsın. Nefretim, öfkem, kinim, sevincim, umudum, düşüm, rüyam, hayalim ama en çok ağlatan, en çok kanatansın. Sen tarifi imkânsızımsın.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak, yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı.

Masal kitabı gibisin, okuması güzel ama inanması çok zor.

Seni içimde yaşatmak için neleri öldürdüm bir bilsen.

Tanıdığımıza pişman olduklarımız çoğaldıkça, yeni tanışacaklarımızdan korkar olduk!

Güzel bir gülü güzel bir geceyi güzel bir dostu herkes ister. Önemli olan gülü dikeniyle geceyi gizemiyle dostu tüm derdiyle sevebilmektir.

Dalında son bir yaprak olmaktır yaşamak ve asi rüzgâra direnmektir. Fırtına koparken bile ağız dolusu gülebilmektir her şeye inat.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Biz gönlümüzde ne gemiler batırdık. Kıçı kırık bir sandalın lafı mı olur!

Ey gönüm bilmez misin gözler sebepsiz yaşarmaz, dudaklar sebepsiz kurumaz, gönülde bir dert olmadıkça kimsenin yüzü sararıp solmaz.

Gerçek şu ki; hayallerimizde ki insanların hayallerinde ki insanlar değiliz!

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Düştüğünde yanında olan değil, kalkman için el uzatandır. Unutma.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Sen kokuyor yokluğunda içtiğim sigaralar.

Özlemek denmez buna bunun adı yangın.

En çok incittiğimiz kişilerin, aslında en sevdiklerimiz oluşu ne garip değil mi?

Zor günler, dostu düşmanı ayıklamak için var.

Ey sevgili; heyben acıyla dolar da nefes alamazsan gel. Huzur bulacağın kıyılarım senindir. Umutların solar kurur da su bulamazsan beraber sulayalım, gözyaşlarım senindir. Kanadın kırılır da maviye uçamazsan, ne güne duruyor al, kanatlarım senindir. Çaresiz çilelere bir umut bulamazsan, kendime ettiğim dualarım senindir.

Gönül yorgun düştüğünde, yürek dilsiz kalır.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım.

Dönülmez akşamın ufkundayım, vakit çok geç. Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç.

Gözlerimin rengi standart ama bakışlarım adamına göre değişir.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Sen benim en güzel hislerimsin.

Biliyor musun şarkılara neden parça deniyor. İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik bir yanını tamamlıyor.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın.

Kötü günde katkısı olmayanın iyi günde hissesi yoktur.

Size sıradan biriymiş gibi davranan hiç kimseyi sevmeyin. Oscar Wilde

Mevla’m görelim neyler. Neylerse güzel eyler.