Damardan Sözler

Kahpeliğin okulu yok ama nedense mezunu çok.

Seni hatırlatan her şeyde, katledilmiş mutluluklarım var. Her gülüşüm kanla karışık yağmurlu şimdi.

Öyle yorgun ki hislerim. Artık sana karşı bir şey hissetmeye bile dermanı yok.

Bir zamanlar esen rüzgâra bile meydan okuyan gençliğim. Şimdi ise rüzgârda savrulan bir yaprak gibiyim.

Ruhunda aldatmak varsa, bedenin gözümden düşmüştür.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor. Ahmet Arif

Neden sonra farkına varıyor insan ayağına takılan bütün taşları, yoluna kendi döşediğinin!

Bilseydim dünyanın keşkelerden kurulduğunu küçükken ne olmak istiyorsun diye sorduklarında mutlu olmak istiyorum derdim!

Tutacak el bulamazsak biz de elimizi cebimize koyar yürürüz, sıkıntı yok.

Kaçınız, çırılçıplak bedenler karşısında yalnızca gözlere baktınız. Sorsalar, güya hepiniz aşıktınız.

Hayatta iki şeyi çok iyi bileceksin. Benimsen kıymetini, değilsen haddini.

Yalnızlığımızla çoğalıp kalabalığımızla eksiliyoruz. Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız; ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.

Birçok kişi aşkın yalan olduğunu düşünür. Eğer aşk yalansa, neden acısı bu kadar gerçek.

Kaybedecek neyim kalmış ceylan gözlüm bu dünyada? Ya sen ya hiç bundan sonra!

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Kimin gerçeği olursan ol. Artık hayalim bile değilsin!

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Bana hoşlandığı adamı anlattı, bende sevdiğim kızı dinledim.

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Bazen ne kadar uzağa gidersen git, yüreğin hep bıraktığın yerdedir.

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

Suç benim değil ki. Şiir kokuyordu bakışların. Yazmamak gözlerine ihanet olurdu.

Dertlerimin, acılarımın içinde seni düşünerek mutlu oluyorum, sen benim ilahımsın ve bundan gurur duyuyorum.

Beni kaybetmeyi başaranı asla kazanmak için uğraşmam.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım!

Kalbin kemiği yok diye kırılmaz mı sandın?

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Kendinden geçeceksin unutmak için ama yine de unutamayacaksın. Gözlerini kapatıp uyumaya çalışacaksın ama uyuyamayacaksın ve sadece dalıp gideceksin.

Sen bana mı soruyorsun yalnızlığı sever misin diye? Ben ki; ‘çayı bile iki şekerli içerim, birlikte erisinler diye’.

Uzaktan görenler diyor ki ”duygusuz”. Duygusuz olduğum için mi gözlerim kaç zamandır uykusuz.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

“Neyin var?” Sorusuna, “Sen yoksun!” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Yetimhanede yaşayan küçük bedenlerin, ranzalarına yazdıkları “anne” kelimesi kadar masum olmalı aşk.

İnsanların seni en çok sevdiği zaman, onların işine en çok yaradığın zamandır. Bukowski

Artık hayat, küçükken oynadığım kutu kutu pense’ye benziyor nerdeyse. Çünkü herkes bir bir arkasını dönüyor sadece.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Kaderim gülseydi bir kere, gerek duyar mıydım böyle damardan sözlere.

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu , “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Susmak kabullenmek değil, cevaptır. Eğer insan kısa cümleler kuruyorsa, uzun yorgunlukları vardır.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın!